Władysław z Gielniowa był gwardianem i kaznodzieją warszawskiego zakonu bernardynów. Jego wspomnienie w Kościele katolickim obchodzimy 25 września.

Urodził się w mieszczańskiej rodzinie w roku 1440, zaś na chrzcie otrzymał imiona Marcin Jan.

W 1462 roku wstąpił na Akademię Krakowską, ale bardzo szybko porzucił studia i wstąpił do z akonu franciszkanów obserwantów (bernardynów) w Krakowie. Tam też przyjął imię zakonne Władysław. Sugeruje się, że wybrał zgromadzenie, które przychylne było twórczości artystycznej, do której Władysław również miał skłonność.

Władysław z Gielniowa był jednym z pierwszych, którzy wprowadzili polski język do nabożeństw kościelnych. Ponadto, zyskał rozgłos wśród polskich bernardynów za sprawą św. Szymona z Lipnicy, kiedy zajmował się badaniem cudów za jego przyczyną. Zasłynął jako znakomity kaznodzieja. Jako prowincjał usilnie pracował nad stałym podnoszeniem poziomu formacyjnego i intelektualnego zakonników. Co więcej, był założycielem domów zakonnych w Skępem i Połocku.

Ciekawostką jest, że pod koniec życia Władysław z Gielniowa został gwardianem klasztoru w Warszawie. I w tym czasie zaprzyjaźnił się z księżną mazowiecką Anną, a także został jej doradcą duchowym.

Zmarł 4 lub 5 maja 1505 roku. Pierwotnie pochowany został na środku chóru ojców Bernardynów Warszawskich, pod tem miejscem, gdzie się pali lampa przed Najświętszym Sakramentem. W 1572 roku przeniesiono uroczyście jego relikwie na ołtarz.

Władysław- poeta i pieśniarz

Władysław z Gielniowa zostawił po sobie liczne utwory: wiersze i pieśni religijne, w języku polskim i łacińskim. W środowisku chóralnym chyba najbardziej znanym utworem jego autorstwa jest pieśń pasyjna pt. Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne”. Powstała prawdopodobnie w 1488 roku. Pisał także pieśni maryjne, na Boże Narodzenie, o świętych i wiele innych.

Władysław z Gielniowa jest patronem Warszawy. Od 1630 roku w kościele zakonnym św. Anny w Warszawie znajduje się jego kaplica. W kościele tym znajdują się także relikiwie błogosławionego, podarowane przez katedrę krakowską w 1966 roku.